การเมืองมาเลเซียเดือด ! นายกรัฐมนตรีมาเลเซียปลดรองนายกรัฐมนตรีออกจากตำแหน่

โดยนิอับดุลรากิ๊บ  บินนิฮัสซัน

การเมืองมาเลเซียเริ่มเดือดมาเป็นปีแล้ว  เป็นการเมืองมาเลเซียที่เริ่มสั่นคลอนเก้าอี้ดาโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัค นายกรัฐมนตรีมาเลเซีย  การเมืองมาเลเซียเริ่มเดือดเมื่ออดีตนายกรัฐมนตรี ดร. มหาเธร์ โมฮัมหมัด เขียนในบล็อกของตนเองเมื่อ 18 สิงหาคม 2014 โดยกล่าวว่าเขาจำเป็นต้องเลิกการสนับสนุนดาโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัค ด้วยเห็นว่านโยบายของนายกรัฐมนตรีมาเลเซียไม่เห็นที่พอใจของดร. มหาเธร์ โมฮัมหมัด   

ต่อมาเมื่อ 11 มีนาคม 2015 ดร. มหาเธร์ โมฮัมหมัดเริ่มโจมตีนายกรัฐมนตรีมาเลเซียอีกครั้ง ในเรื่องการที่รัฐบาลมาเลเซียจะใช้ระบบภาษีที่เรียกว่า ภาษีแบบ Goods and Services Tax (GST) ด้วยระบบภาษีจะเพิ่มภาระให้กับประชาชนชาวมาเลเซีย รวมทั้งผลการเลือกตั้งครั้งที่ 13 ของมาเลเซียที่พรรคอัมโนมีผลการเลือกตั้งที่แย่กว่าครั้งก่อนหน้านั้น และใน 4 เมษายน 2015 ดร. มหาเธร์ โมฮัมหมัดได้วิจารณ์รัฐบาลอีกครั้งในเรื่องที่รัฐบาลมาเลเซียดำเนินการนโยบายประชานิยม มีการแจกเงินให้แก่นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป โครงการนี้รู้จักในนามของเงินช่วยเหลือประชาชน ๑ มาเลเซีย หรือ  Bantuan Rakyat 1Malaysia (BR1M) ซึ่งดร. มหาเธร์ โมฮัมหมัดเห็นว่าเป็นนโยบายที่ผิดพลาด

ใน ๒๐ เมษายน ๒๐๑๕ ดร. มหาเธร์ โมฮัมหมัดวิจารณ์ดาโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัคว่าไม่สามารถที่จะเป็นผู้นำที่ดีของประเทศไทย มีการนำที่ปรึกษาจากอังกฤษมาชี้นำนโยบายประเทศ และเมื่อ ๑๐ พฤษภาคม ๒๐๑๕ ดาโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัคเดินทางไปรัฐซาบะห์ และเริ่มตอบโต้ดร. มหาเธร์ โมฮัมหมัด และเมื่อ ๑๗ พฤษภาคม ๒๐๑๕ ดาโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัค ก็ได้ตอบคำถามลงในบล็อกของตนเองถึงสิ่งที่ดร. มหาเธร์ โมฮัมหมัดได้ถามถึงดาโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัคจำนวน ๑๓ ประการ สิ่งที่ดร. มหาเธร์ โมฮัมหมัดถามนับว่าเป็นเรื่องที่ค่อนข้างจะหนักหนาสาหัส และเป็นการตอบคำถามที่ไม่ค่อยจะชัดเจนมากนัก อย่างบางก็หลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถามตรงๆ เช่น

การเสียชีวิตของนางแบบชาวมงโกเลียที่ชื่อว่า Altantuya Shaariibuu ซึ่งมีการระเบิดร่างนางแบบคนนี้ช่วงตอนกลางคืนระหว่าง ๑๙ – ๒๐ ตุลาคม ๑๐๐๖ และพบศพที่เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเมื่อ ๗ พฤศจิกายน ๒๐๐๖ ในจำนวนผู้ที่ถูกกล่าวหามีหลายคนเช่น นายอับดุลราซัค บาฆินดา (Abdul Razak Baginda) ผู้เป็นนักคิด นักวิเคราะห์ทางการเมืองให้กับดาโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัค และเขาได้จัดตั้งคลังสมองใช้ชื่อว่า Malaysian Strategic Research Centre ต่อมาทางศาลมาเลเซียก็ได้ตัดสินปล่อยตัวเขาให้พ้นผิด ส่วนนายตำรวจ ๒ นายจากหน่วยปฏิบัติการพิเศษ ชื่อร้อยตำรวจเอกอาซีละห์ บินฮัดรี (Azilah bin Hadri) กับสิบตำรวจโทซีรุลอัซฮาร์ บินอุมาร์ (Sirul Azhar Umar) ศาลสหพันธรัฐหรือศาลสูงสุดของมาเลเซียได้ตัดสินประหารชีวิตนายตำรวจทั้งสองนาย หลังจากที่ศาลชั้นต้น และศาลอุทธรณ์ตัดสินให้นายตำรวจทั้งสองนายไม่มีความผิด คำถามของดร. มหาเธร์ โมฮัมหมัดคือ ในเมื่อนายตำรวจทั้งสองนายถูกตัดสินให้ประหารชีวิต แล้วทำไมผู้สั่งการระดับที่สูงกว่าจึงลอยนวล ไม่ได้ขึ้นสู่ศาลยุติธรรม ซึ่งคนบางส่วนกำลังสงสัยว่าผู้สั่งการตัวจริงคือคนข้างๆตัวนายกรัฐมนตรี

การใช้เงินในโครงการประชานิยมที่เรียกว่าโครงการเงินช่วยเหลือประชาชน ๑ มาเลเซีย หรือ  Bantuan Rakyat 1Malaysia (BR1M) ที่เต็มด้วยการคอรัปชั่น เงินรั่วไหล รวมทั้งการใช้ระบบภาษีแบบ Goods and Services Tax (GST) ซึ่งรัฐบาลมาเลเซียค่อนข้างจะมีปัญหาในการบริหารการจัดการระบบภาษีดังกล่าว ทำให้สร้างปัญหากับประชาชนเป็นอันมาก  คำถามของดร. มหาเธร์ โมฮัมหมัดยังรวมถึงการสร้างถนนโค้งเพื่อเชื่อมกับประเทศสิงคโปร์ ซึ่งดร. มหาเธร์ โมฮัมหมัดกล่าวว่าทางดาโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัคอ่อนข้อให้กับประเทศสิงคโปร์มากเกินไป ไม่กล้าที่จะตัดสินเอง ต้องไปถามกับประเทศสิงคโปร์ว่าเห็นด้วยกับการสร้างสะพานดังกล่าวหรือไม่

เกิดปัญหาการรั่วไหล การคอรัปชั่นของเงินทุนในบริษัทที่ชื่อว่า บริษัทวันมาเลเซียดีเวลลอปเมนต์จำกัด หรือ 1 Malaysia Development Berhad (1MDB) ด้วยบริษัทนี้เดิมเป็นบริษัทของรัฐบาลท้องถิ่นรัฐตรังกานู ชื่อว่า Terengganu Investment Autority หรือ TIA จัดตั้งขึ้นเมื่อปี ๒๐๐๘ ต่อมาในเดือนมกราคม ๒๐๐๙ ทางรัฐบาลกลางได้เข้าไปถือครองบริษัทและเปลี่ยนชื่อเป็น 1 Malaysia Development Berhad (1MDB) โดยมีดาโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัคเป็นประธานบริษัท การดำเนินการของบริษัทนี้ได้สร้างหนี้สินเป็นจำนวนมาก พร้อมๆกับคำถามถึงการรั่วไหลของเงินลงทุน กล่าวกันว่าทางบริษัทพยายามที่จะนำบ่อน้ำมันของรัฐตรังกานูเป็นหลักประกันการลงทุนของบริษัท แต่มุขมนตรีของรัฐตรังกานูคนก่อนคือดาโต๊ะสรีฮัจญีอาหมัด บินซาอิดไม่เห็นด้วย จนในปี ๒๐๑๔ ดาโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัคได้ดำเนินการนำมาซึ่งการเปลี่ยนตัวมุขมนตรีรัฐตรังกานูเป็นคนใหม่คือดาโต๊ะอาหมัดราซีฟ บินอับดุลราห์มานที่สามารถจะรับนโยบายของรัฐบาลกลางได้  

เมื่อวันที่ ๗ กรกฎาคม ๒๐๑๕ ทางหนังสือพิมพ์ Wall Street Journal ได้เสนอบทความในหัวข้อ “Malaysia Orders Freeze of Accounts Tied to Probe of Alleged Transfers to Prime Minister Najib” ทำให้เกิดความสั่นสะเทือนแก่ดาโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัค และก่อนหน้านั้นเมื่อ ๒ กรกฎาคม ๒๐๑๕ ได้เขียนบทความเรื่อง Report Prime Minister Najib Razak's Personal Accounts Linked To 1MDB Money Trail Malaysia Exclusive! ทำให้เกิดการเรียกร้องให้มีการตั้งคณะกรรมการขึ้นมาเพื่อสอบสวนในเรื่องดังกล่าว

 มีการตั้งคณะกรรมการสอบสวนขึ้นถึงการไหลเวียนของเงินลงทุนบริษัทวันมาเลเซียดีเวลลอปเมนต์จำกัด ซึ่งคณะกรรมการสอบสวนประกอบด้วยสำนักงานอัยการสูงสุด ธนาคารกลาง สำนักงานปราบปรามการคอรัปชั่น และสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ทำการสอบสวนบัญชีต่างๆจำนวน 17 บัญชี และพบว่ามีบัญชีที่โอนเงินจากบริษัทวันมาเลเซียดีเวลลอปเมนต์จำกัดเข้าสู่บัญชีเอกชนจำนวน 6 บัญชี ดังนั้นทางคณะกรรมการสอบสวนจึงประกาศอายัติบัญชีทั้ง ๖ บัญชี และกล่าวกันว่า ๓ บัญชีในจำนวนบัญชีดังกล่าวเป็นบัญชีในชื่อของดาโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัค แต่ต่อมาตันสรีอับดุลกานี ปาตัย อัยการสูงสุดของมาเลเซียได้ปฏิเสธว่าบัญชีต่างๆนั้นไม่มีบัญชีใดใช้ชื่อของดาโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัค แต่เป็นที่สงสัยว่าบัญชีต่างๆนั้นถูกนำมาถ่ายโอนเงินเพื่อการเลือกตั้งครั้งที่ ๑๓ ที่ผ่านมา นอกจากนั้นกล่าวกันว่าบริษัทวันมาเลเซียดีเวลลอปเมนต์จำกัดได้สร้างหนี้ขึ้นมาถึง ๔๒ พันล้านริงกิต หรือราว ๔๒๐ พันล้านบาท โดยตัวสำคัญคนหนึ่งที่มีบทบาทในการถ่ายโอนเงินของคือชาวจีนผู้ชำนาญในเรื่องเงินทองคนหนึ่งจากรัฐซาราวัคที่ชื่อว่านายโล เต็ก โฮ (Low Taek Jho) หรือมีชื่อเรียกสั้นว่า นายโฮ โล (Jho Lo) คนจีนคนนี้เป็นเพื่อนสนิทกับนายรีซา อาซีซ (Riza  Aziz) ซึ่งเป็นลูกเลี้ยงของนางโรสมะห์  มันซูร สำหรับนางโรสมะห์  มันซูร ภรรยานายกรัฐมนตรีมาเลเซียนั้น ก่อนที่จะแต่งงานกับโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัคนั้น เขาเคยมีสามีมาก่อน มีบุตรที่เกิดจากสามีเก่าคือนายนายรีซา อาซีซ

          สถานการณ์การเมืองมาเลเซียเริ่มเดือดขึ้นอีก เมื่อรองนายกรัฐมนตรีมาเลเซียคือตันสรีมุห์ยิดดิน  ยัสซีน (Tan Sri Muhyiddin Yassin) ได้แสดงความคิดเห็นหลายต่อหลายครั้งที่สวนทางกับโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัคนั้น เขามีความคิดเห็นที่ค่อนข้างจะสอดคล้องกับความคิดเห็นของดร. มหาเธร์ โมฮัมหมัด เขาได้เรียกร้องให้มีการสอบสวนด้วยความเป็นธรรม ไม่มีการแทรกแซงจากฝ่ายใดๆ ผลจากการสอบสวนที่เป็นกลาง โปร่งใสจะทำให้เป็นที่ยอมรับของประชาชน นั้นหมายถึงโอกาสที่ประชาชนระดับรากหญ้าจะสนับสนุนพรรคอัมโนต่อไปและเมื่อ ๒๗ กรกฎาคม ๒๐๑๕ เขาได้กล่าวในการปิดการประชุมของพรรคอัมโนในเขตจือรัส (UMNO Bahagian Cheras) ว่าโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัค ต้องให้คำตอบกับประชาชนที่เริ่มเบื่อและไม่พอใจกับคำตอบเรื่องบริษัทวันมาเลเซียดีเวลลอปเมนต์จำกัดของรัฐบาลที่สร้างหนี้สูญเป็นพันล้านริงกิต ประชาชนต้องการรู้ว่าเงินจำนวนมากมายนั้นหายไปไหน ไม่เช่นนั้นจะมีผลต่อการเลือกตั้งครั้งที่ ๑๔ ในอนาคตที่จะมาถึงแน่นอน

          และเมื่อ ๒๗ กรกฎาคม ๒๐๑๕ ทางรัฐบาลมาเลเซียก็ได้ปลดตันสรีอับดุลกานี ปาตัย อัยการสูงสุดของมาเลเซียออกจากตำแหน่ง แทนที่โดยตันสรีมูฮัมหมัดอาพันดี อาลี ผู้พิพากษาศาลสหพันธรัฐ และสถานการยิ่งร้อนยิ่งขึ้นเมื่อ ๒๘ กรกฎาคม ๒๐๑๕ ดาโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัคได้ประกาศปรับคณะรัฐมนตรี โดยปลดตันสรีมุห์ยิดดิน ยัสซีน ออกจากตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี แทนที่โดยดาโต๊ะสรีอาหมัด ซาอิด ฮามีดี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย นักการเมืองชาวรัฐเปรัคที่มีเชื้อสายมาจากบิดาชาวชวาจากเมืองยอกยาการ์ตา และมารดาชาวชวามาจากเมืองโปโนโรโฆ ประเทศอินโดเนเซีย และนอกจากนั้นมีการปลดรัฐมนตรีว่าการอีก ๔ คน และรัฐมนตรีช่วยว่าการ ๑ คน

          เชื่อว่าการปรับคณะรัฐมนตรีของดาโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัค จะเกิดการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง อาจทั้งแง่ลบหรือไม่ก็แง่บวก บางคนกล่าวว่าสุภาษิตที่ว่า "สงครามยังไม่จบ อย่าเพิ่งนับศพทหาร" ก็อาจสามารถนำมาใช้กับสถานการณ์ทางการเมืองมาเลเซียในขณะนี้ การปลดอัยการสูงสุดที่อาจกุมความลับในเรื่องเงินลงทุนที่รั่วไหลของบริษัทวันมาเลเซียดีเวลลอปเมนต์จำกัดที่มีของดาโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัคเป็นประธาน หรือการปลดตันสรีมุห์ยิดดิน ยัสซีนจากรองนายกรัฐมนตรีที่ได้รับการยอมรับจากประชาชน อาจยังไม่ใช่ชัยชนะทางการเมืองของดาโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัค แต่อาจเป็นสัญญาณถึงเวลาทางการเมืองของดาโต๊ะสรีมูฮัมหมัดนายิบ ตุนอับดุลราซัคที่เริ่มจะมีน้อยลง ในฐานะมาเลเซียเป็นประเทศเพื่อนบ้าน เราต้องติดตามครับ !!

Sultanah Safiatuddin Pemerintah di Aceh, Indonesia.

Oleh Nik Abdul Rakib Bin Nik Hassan

        Persamaan Aceh dengan Patani, Selatan Thailand ialah masing masing mempunyai Ratu atau Sultanah yang memerintah negeri masing masing. Di sini saya kemukakan maklumat tentang seorang Sultanah yang memerintah Aceh iaitu Sultanah Safiatuddin. Maklumat ini diambil dari Wikipedia. Inilah isi kandungannya :-

       Sultanah Safiatuddin bergelar Paduka Sri Sultanah Ratu Safiatuddin Tajul-’Alam Syah Johan Berdaulat Zillu’llahi fi’l-’Alam binti al-Marhum Sri Sultan Iskandar Muda Mahkota Alam Syah. Anak tertua dari Sultan Iskandar Muda dan dilahirkan pada tahun 1612 dengan nama Putri Sri Alam. Safiatud-din Tajul-’Alam memiliki arti “kemurnian iman, mahkota dunia.”

Ia memerintah antara tahun 1641-1675. Diceritakan bahwa ia gemar mengarang sajak dan cerita serta membantu berdirinya perpustakaan di negerinya.[2] Safiatuddin meninggal pada tanggal 23 Oktober 1675.

Riwayat

Sebelum menjadi sultanah

Sebelum ia menjadi sultana, Aceh dipimpin oleh suaminya, yaitu Sultan Iskandar Tsani (1637-1641). Setelah Iskandar Tsani wafat amatlah sulit untuk mencari pengganti laki-laki yang masih berhubungan keluarga dekat.

Terjadi kericuhan dalam mencari penggantinya. Kaum Ulama dan Wujudiah tidak menyetujui jika perempuan menjadi raja dengan alasan-alasan tertentu. Kemudian seorang Ulama Besar, Nurudin Ar Raniri, menengahi kericuhan itu dengan menolak argumen-argumen kaum Ulama, sehingga Sultana Safiatuddin diangkat menjadi sultana.

Masa pemerintahan

Sultanah Safiatuddin memerintah selama 35 tahun, dan membentuk barisan perempuan pengawal istana yang turut berperang dalam Perang Malaka tahun 1639. Ia juga meneruskan tradisi pemberian tanah kepada pahlawan-pahlawan perang sebagai hadiah dari kerajaan.

Hubungan luar negeri

Sejarah pemerintahan Sultana Safiatuddin dapat dibaca dari catatan para musafir Portugis, Prancis, Inggris dan Belanda. Ia menjalankan pemerintahan dengan bijak, cakap dan cerdas. Pada pemerintahannya hukum, adat dan sastra berkembang baik. Ia memerintah pada masa-masa yang paling sulit karena Malaka diperebutkan antara VOC dengan Portugis. Ia dihormati oleh rakyatnya dan disegani Belanda, Portugis, Inggris, India dan Arab.

Penasehat negara

Pada masa pemerintahannya yang terdapat dua orang ulama penasehat negara (mufti) yaitu, Nuruddin ar-Raniri dan Abdurrauf Singkil yang bergelar Teungku Syiah Kuala. Atas permintaan Ratu, Nuruddin menulis buku berjudul Hidayatul Imam yang ditujukan bagi kepentingan rakyat umum, dan atas permintaan Ratu pula, Abdurrauf Singkil menulis buku berjudul Mir'at al-Thullab fî Tasyil Mawa'iz al-Badî'rifat al-Ahkâm al-Syar'iyyah li Malik al-Wahhab, untuk menjadi pedoman bagi para qadhi dalam menjalankan tugasnya. Hal tersebut menunjukkan bahwa ratu Safiatuddin bukan saja mengutamakan kesejahteraan negerinya tetapi juga berusaha menjalankan pemerintahannya sesuai dengan hukum Islam.

ศาสตราจารย์ มูฮัมหมัด ยามีน Prof. Muhammad Yamin, S

เขาเกิดที่เมืองซาวะห์ลุนโต  จังหวัดสุมาตราตะวันตก  ได้รับการยอมรับว่าเป็นนักต่อสู้แห่งชาติ(Pahlawan  nasional Indonesia)  ของประเทศอินโดเนเซีย  เขาเป็นนักกวี   เป็นนักคิด  เป็นผู้จุดประกายทางความคิดต่ออดีตประธานาธิบดีซูการ์โน(Presiden Sukarno)  เขาเริ่มเป็นนักเขียนในช่วงทศวรรษทื่ 1920  งานเขียนแรกของเขาเขียนด้วยภาษามลายูลงในวารสาร Jong Sumatera  ซึ่งเป็นวารสารภาษาฮอลันดา   ในช่วงต้นๆของงานเขียนของเขาจะได้รับอิทธิพลของภาษามลายูคลาสิค

มูฮัมหมัดยามีน เป็นที่รู้จักครั้งแรกในปี 1922 ในฐานะนักกวี  โดยบทกวีของเขาที่ชื่อว่า มาตุภูมิ (Tanah Air )  ซึ่งความหมายของมาตุภูมิของเขาคือ สุมาตรา    งานเขียนที่สองคือรวมบทกวีชื่อ Tumpah Darahku ออกสู่สาธารณะเมื่อ   28 ตุลาคม1928  ซึ่งขณะนั้นเขาและบรรดานักต่อสู้ได้พร้อมใจกันยอมรับการมี หนึ่งมาตุภูมิ  หนึ่งชาติ  และหนึ่งภาษาอินโดเนเซีย (satu tanah air, satu bangsa, dan satu bahasa Indonesia)   เขามีงานเขียนจำนวนมาก ทั้งในรูปแบบของบทความ  ละคร  นวนิยายเชิงประวัติศาสตร์  และบทกวี

การเข้าร่วมทางการเมืองของเขานั้น   โดยในปี 1932 เขาจบปริญญาด้านนิติศาสตร์จากกรุงจาการ์ตา   ต่อมาเขาทำงานด้านกฎหมายระหว่างประเทศจนถึงปี 1942   เขาได้เข้าร่วมกิจกรรมทางการเมืองโดยในปี1928 มีการประชุม Kongres Pemuda II  ได้กำหนดให้ภาษาอินโดเนเซีย  ซึ่งมีรากมาจากภาษามลายูเป็นภาษาทางการของขบวนการชาตินิยม    เขาได้ดำเนินการผ่านองค์กรที่ชื่อว่า  Indonesia Muda เรียกร้องให้ภาษาอินโดเนเซียเป็นภาษาแห่งชาติ  

ในช่วงการยึดครองของญี่ปุ่นปี 1942-1945  เขาได้ทำงานกับองค์กรที่ชื่อว่า Pusat Tenaga Rakyat (PUTERA) เป็นองค์กรที่ได้รับการสนับสนุนจากญี่ปุ่น  ในปี 1945  เขาเสนอให้จัดตั้งองค์กรที่ชื่อ Badan Penyelidik Usaha Persiapan Kemerdekaan Indonesia (BPUPKI) เพื่อเตรียมการประกาศเอกราช  โดยประเทศที่จะจัดตั้งใหม่นี้นอกจากอินโดเนเซียแล้ว   ยังประกอบด้วยซาราวัค, ซาบะห์, แหลมมลายู, ตีมอร์โปร์ตุเกส  รวมทั้งดินแดนทั้งหมดที่อยู่ภายใต้การปกครองของฮอลันดา  ซูการ์โนเป็นสมาชิกของ BPUPKI ด้วย  ดังนั้นซูการ์โนจึงสนับสนุนแนวคิดของมูฮัมหมัด  ยามีน  เมื่อซูการ์โนเป็นประธานาธิบดีคนแรกของอินโดเนเซียในปี 1945  ประธานาธิบดีซูการ์โนจึงแต่งตั้งมูฮัมหมัด  ยามีนให้มีตำแหน่งที่สำคัญในคณะรัฐมนตรีของเขา   เมื่อเขาเสียชีวิต  เขาถูกฝังที่ สุสานในตำบลตาลาวี  ห่างจากตัวอำเภอซาวะห์ลุนโตประมาณ 20  กิโลเมตร

สัมผัสสหกรณ์ผู้ประกอบการชาวมลายูแห่งเมืองเซอเรีย ประเทศบรูไน

โดย นิอับดุลรากิ๊บ  บินนิฮัสซัน
         เมื่อวันที่ 27-30 พฤษภาคม 2015 ผู้เขียนได้มีโอกาสร่วมงานสัมมนานักวรรณกรรมโลกมลายู ครั้งที่ 18  หรือ Pertemuan Sastrawan Nusantara XVIII ที่กรุงบันดาร์สรีเบอกาวัน ประเทศบรูไนดารุสสาลาม หลังจากเสร็จงานสัมมนา ผู้เขียนจึงอยู่ที่ประเทศบรูไนต่ออีก 2 วัน โดยในวันที่ 31 พฤษภาคม- 1 มิถุนายน 2015 เพื่อนชาวบรูไน คือ คุณฮัจญีบูยัง บินฮัจมูฮัมหมัดนอร์ (Hj. Bujang bin Hj. Matnor) เลขาธิการ สหกรณ์ผู้ประกอบการชาวมลายูแห่งเมืองเซอเรีย (Koperasi Perniagaan dan Perusahaan Melayu Seria Berhad) ได้เชิญให้ผู้เขียนได้ไปสัมผัสเมืองเซอเรีย (Seria) ซึ่งผู้เขียนก็ได้รับคำเชิญ ด้วยผู้เขียนไม่เคยสัมผัสเมืองเซอเรีย  และเห็นว่าการได้ไปเมืองเซอเรียยังสามารถไปสัมผัสการประกอบทางธุรกิจของชาวมลายูบรูไนอีกด้วย หลังจากที่ได้สัมผัสด้านวรรณกรรมมาหลายต่อหลายครั้ง

         เมืองเซอเรียนับว่าเป็นเมืองเล็กๆของประเทศบรูไน คือมีประชากรเพียงราว 27,000 คน มีสถานะเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอเบอไลต์ (Belait) อำเภอหนึ่งในเพียงสี่อำเภอของประเทศบรูไน แต่เมืองเซอเรีย หรือ ตำบลเซอเรียค่อนข้างมีความสำคัญยิ่งต่อประเทศบรูไน เพราะเซอเรียเป็นแหล่งผลิตน้ำมันของประเทศบรูไน นับตั้งแต่เจอน้ำมันที่เมืองนี้ในปี 1929  ชื่อเมืองเซอเรียนั้นเดิมชื่อว่า ปาดังเบอราวา (Padang Berawa) บางข้อมูลกล่าวว่าคำว่า เซอเรีย (Seria) มาจากคำย่อของ South East Reserved Industrial Area ที่เมืองเซอเรียนี้มีอนุสาวรีย์การณ์ผลิตน้ำมันครบหนึ่งพันล้านบาร์เรล ที่ชื่อว่า  Billionth Barrel Monument แต่สิ่งที่ผู้เขียนสนใจที่สุดคือ การต่อสู้ของชาวมลายูกลุ่มหนึ่งในเมืองเซอเรีย ที่รวมตัวกันเป็นสหกรณ์ ต่อสู้กับปัญหาต่างๆ จนสามารถฟันฝ่าอุปสรรคมาได้   
                       
            สหกรณ์ผู้ประกอบการชาวมลายูแห่งเมืองเซอเรีย (Koperasi Perniagaan dan Perusahaan Melayu Seria Berhad) เริ่มดำเนินกิจการปั้มน้ำมันครั้งแรกเมื่อ 27 กรกฎาคม 1966  การดำเนินกิจการปั้มน้ำมันครั้งนั้น ได้รับการสบประมาทจากชาวมลายูด้วยกันว่า ปั้มน้ำมันของสหกรณ์แห่งนี้ในที่สุดก็ไม่พ้นการเจ๊ง ด้วยชาวมลายูไม่ชำนาญเรื่องธุรกิจการค้า แต่ผู้บริหารสหกรณ์ก็สามารถต่อสูจนกลายเป็นแหล่งรายได้หลักของสหกรณ์ ต่อมาทางสหกรณ์ได้สร้างโรงแรมขึ้นมาในปี 2000 โดยใช้ชื่อว่า โรงแรมสหกรณ์ หรือ Hotel Koperasi ผู้เขียนได้รับการบอกเล่าจากคุณฮัจญีบูยัง บินฮัจมูฮัมหมัดนอร์ (Hj. Bujang bin Hj. Matnor) และคุณฮัจญีกัสซิม บินมาโอน (Hj. Kassim bin Maon) ว่าเมื่อครั้งทางสหกรณ์ขอทำการขอกู้เงินธนาคารเพื่อสร้างโรงแรมนั้น ปรากฏว่าทางธนาคารไม่อนุมัติ ทางสหกรณ์จึงใช้วิธีนำเงินกำไรจากปั้มน้ำมัน และระดมทุนจากสมาชิกสหกรณ์ ก็ได้รับการสบประมาทจากชาวมลายูทั่วไปว่าโครงการสร้างโรงแรมนี้ไม่อาจสำเร็จได้ แต่เมื่อสมาชิกระดมทุนและสามารถสร้างโรงแรมขึ้นมาได้ ทำให้ชาวมลายูบรูไนจำนวนหนึ่งขอสมัครเป็นสมาชิกสหกรณ์ และถึงเวลานั้นทางสหกรณ์ก็ให้วิธีที่ค่อนข้างจะแปลกกว่าสหกรณ์ทั่วไป นั้นก็คืองดรับสมาชิกเพิ่ม ดังนั้นสมาชิกสหกรณ์ที่มีอยู่ราว 200 คน ก็ไม่อาจมีสมาชิกเพิ่มขึ้นได้ คนอื่นสามารถจะเข้าเป็นสมาชิกก็ต่อเมื่อซื้อหุ้นจากสมาชิกเดิมที่มีอยู่ แต่ไม่มีใครสนใจจะขายหุ้นสหกรณ์ ส่วนสมาชิกที่เสียชีวิต หุ้นสหกรณ์ก็จะตกแก่ทายาทของผู้เสียชีวิต
                 
                สิ่งหนึ่งที่ผู้เขียนแปลกใจ คือที่ตั้งของโรงแรมอยู่ในเมืองเซอเรีย เมืองที่มีขนาดเล็ก ไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยว และเชื่อว่ามีนักท่องเที่ยวต่างชาติมาเที่ยวไม่มาก ส่วนคนบรูไนที่อยู่ต่างเมือง ก็คงไม่จำเป็นต้องมาพักโรงแรมแห่งนี้ เพราะประเทศบรูไนค่อนข้างเล็ก เดินทางไปมาทั่วประเทศใช้เวลาไม่มากนัก แต่ข้อมูลที่ผู้เขียนได้รับจากภรรยาของคุณฮัจญีบูยัง บินฮัจมูฮัมหมัดนอร์ (Hj. Bujang bin Hj. Matnor) เธอได้กล่าวว่า แม้เมืองเซอเรียจะมีขนาดเล็ก แต่เมืองนี้เป็นแหล่งผลิตน้ำมัน ดังนั้นส่วนหนึ่งของลูกค้าโรงแรมจะเป็นพนักงานของบริษัทเชลล์ บริษัทผู้ผลิตน้ำมันของบรูไน บางคนเป็นชาวต่างประเทศจะพักที่โรงแรมนี้ครั้งละ 3-4 เดือน บางช่วงที่พักของโรงแรมจะเต็ม ด้วยทุกห้องทางพนักงานบริษัทเชลล์จะพักเป็นเดือนๆ

                นอกจากกิจการปั้มน้ำมันและโรงแรมแล้ว ทางคุณฮัจญีบูยัง บินฮัจมูฮัมหมัดนอร์ (Hj. Bujang bin Hj. Matnor) และคุณฮัจญีกัสซิม บินมาโอน (Hj. Kassim bin Maon) ได้กล่าวว่าสหกรณ์ยังประกอบกิจการอีกหลายอย่าง เช่น ร่วมลงทุนในกิจการผลิตรังนกกับบริษัทในกรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย เคยร่วมกิจการซื้อขายทองสำเร็จรูปกับบริษัทในกรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย แต่การซื้อขายทองสำเร็จรูปได้หยุดกิจการชั่วคราวด้วยมีผลกำไรไม่มากนัก สหกรณ์ซื้อรถบัสสำหรับรับส่งนักเรียน สร้างบ้านสำหรับให้ข้าราชการ หรือพนักงานบริษัทน้ำมันเช่า สหกรณ์ซื้อที่ดินมาทำเป็นสวนไม้กฤษณา        นอกจากนั้นยังร่วมลงทุนในกิจการผลิตน้ำดื่มยี่ห้อ “Sehat” จัดจำหน่ายในประเทศบรูไน

                ผู้เขียนกล่าวว่า ในจังหวัดนราธิวาสมีสินค้าที่ผลิตโดยชาวมลายูท้องถิ่น แล้วมีการนำสินค้าเหล่านั้นไปจำหน่ายในประเทศมาเลเซีย โดยเขียนที่สินค้าว่า ผลิตในประเทศมาเลเซีย หรือ Made in Malaysia ทางผู้บริหารสหกรณ์กล่าวว่า เป็นไปได้ไหม จะผลิตสินค้าในจังหวัดชายแดนภาคใต้ แล้วติดตราว่า Distributed by KPPMS ส่งมาขายยังประเทศบรูไน โดยสหกรณ์จะเป็นผู้จัดจำหน่าย  ผู้เขียนตอบว่า สามารถจะทำได้ และสินค้าจากจังหวัดชายแดนภาคใต้มีจำนวนหนึ่งที่มีคุณภาพ และราคาไม่แพงนัก และสามารถจัดจำหน่ายในบรูไนได้ ถึงอย่างไรก็ตาม ผู้เขียนเห็นว่า แม้กำลังซื้อของชาวบรูไนค่อนข้างจะสูงมาก แต่ขนาดของตลาดประเทศบรูไน ค่อนข้างจะเล็ก สู้ขนาดตลาดของรัฐซาบะห์ หรือรัฐซาราวัคของประเทศมาเลเซียไม่ได้ เมื่อประเทศไทยกำลังจะเข้าประชาคมอาเซียน บางทีเวทีด้านวรรณกรรมที่ผู้เขียนเข้าร่วมนั้น อาจแค่เป็นเวทีเพื่อพบปะ สุดท้ายเวทีด้านวรรณกรรมก็จะแปรสภาพเป็นสะพานสู่เวทีทางธุรกิจการค้า ครับ เพื่อขานรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน

ภาษามลายูอักขระยาวี : จังหวัดชายแดนภาคใต้ และโลกมลาย

โดย นิอับดุลรากิ๊บ  บินนิฮัสซัน

     จากการเกิดเหตุการณ์ไม่สงบในจังหวัดชายแดนภาคใต้นับตั้งแต่ปี 2547  สิ่งหนึ่งที่รัฐไทยใช้ในการแก้ไขปัญหาดังกล่าว คือการคืนอัตลักษณ์มลายูกลับคืนสู่สังคมมลายูในพื้นที่ดังกล่าว  และหนึ่งในนั้นคือการส่งเสริมให้มีการเพิ่มภาษามลายูอักขระยาวีในป้ายสถานที่ราชการต่างๆ ซึ่งมีการดำเนินการทั้งในระดับศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้ (ศอ.บต.) และในระดับจังหวัดต่างๆ โดยเฉพาะจังหวัดปัตตานี  แต่การเพิ่มภาษามลายูอักขระยาวีในป้ายสถานที่ราชการต่างๆนั้น เต็มไปด้วยอุปสรรค ด้วยภาษามลายูอักขระยาวีในจังหวัดชายแดนภาคใต้นั้นมีหลากหลายสำนักแนวคิด

       

       ก่อนที่ชาวมลายูจะรับศาสนาอิสลามนั้น ชาวมลายูก็มีอักขระที่ใช้อยู่แล้ว เรียกว่าอักขระปัลลาวา ต่อมาเมื่อชาวมลายูเข้ารับนับถือศาสนาอิสลาม จึงมีการนำอักขระยาวีมาใช้  อักขระยาวีคือการนำอักขระอาหรับมาใช้ในการเขียนภาษามลายู พร้อมเพิ่มอักขระขึ้นมาใหม่ที่ไม่มีเสียงในภาษาอาหรับอีก 5 อักขระ คือ  چ ڠ ڤ ڽ ݢ  ปัจจุบันเพิ่มอักขระอีก 2 อักขระ คือ ۏ  ى (ไม่มี 2 จุดอยู่ใต้อักขระ สำหรับสระ เ-อ)

คำว่า อักขระยาวี (Aksara Jawi) เป็นที่เรียกกันในประเทศมาเลเซีย จังหวัดชายแดนภาคใต้ สิงคโปร์ และบรูไนดารุสสาลาม ส่วนในประเทศอินโดเนเซียนั้น จะเรียกว่า อักขระมลายูอาหรับ  เพื่อไม่ให้สับสนกับอักขระยาวีในประเทศดังกล่าว ด้วยอักขระยาวีในประเทศอินโดเนเซีย หมายถึงอักขระชวาที่ใช้ในการเขียนภาษาชวา แต่ถ้าใช้อักขระอาหรับที่มีการเพิ่มอักขระที่ไม่มีเสียงในภาษาอาหรับเหมือนอักขระยาวีในประเทศมาเลเซีย จังหวัดชายแดนภาคใต้ สิงคโปร์ และบรูไนดารุสสาลาม จะเรียกว่าอักขระเปฆอน (Aksara Pegon) ซึ่งส่วนใหญ่ใช้เขียนภาษาชวาในสถานศึกษาศาสนาอิสลามในเกาะชวา

รูปแบบการเขียนอักขระยาวีมีหลากหลายรูปแบบ แต่ที่มีชื่อเสียงคือการเขียนแบบซาอฺบา (Za’ba)  ซึ่งคิดค้นโดยนักวิชาการมาเลเซียที่ชื่อว่า Zainal Abidin Ahmad (Za’ba)  โดยเขาเขียนหนังสือชื่อ Daftar Ejaan Melayu (Jawi-Rumi) หรือ การสะกดภาษามลายู (อักขระยาวี-อักขระรูมี)ในปี 1949

.              ต่อมามีการพัฒนารูปแบบการเขียนอักขระยาวี  โดยในปี 1986 มีการเขียนหนังสืออีกเล่มชื่อว่า Pedoman Ejaan Jawi yang Disempurnakan หรือ แนวการสะกดอักขระยาวีที่สมบูรณ์แบบ เป็นหนังสือที่สรุปจากการประชุมสัมมนาการเขียนอักขระยาวีระดับชาติของมาเลเซียในปี 1984   และจากผลสรุปของการประชุมสัมมนาในปี 1984  รวมกับผลจากการประชุมการเขียนอักขระยาวีของศูนย์อิสลาม สำนักนายกรัฐมนตรีของมาเลเซีย  ในปี 1991 และการประชุมสัมมนาการเขียนอักขระยาวีระดับชาติของมาเลเซียในปี 1993 โดยทางคณะกรรมการการสะกดอักขระยาวีของศูนย์อิสลาม สำนักนายกรัฐมนตรีของมาเลเซีย  และสภาภาษาและวรรณกรรมของมาเลเซีย (Dewan Bahasa dan Pustaka) ได้ดำเนินการศึกษาในระหว่างปี  1993-1994

จนต่อมาทำให้เกิดพัฒนารูปแบบการเขียนอักขระยาวี ใช้ชื่อว่า Pedoman Umum Ejaan Jawi Bahasa Melayu หรือ แนวการสะกดอักขระยาวีในภาษามลายู ซึ่งกลายเป็นหนังสือชื่อ Daftar Kata Bahasa Melayu (Rumi-Sebutan-Jawi ( Jilid 1-2 หรือ รวมคำศัพท์ภาษามลายู (อักขระรูมีเป็นอักขระยาวี)  เล่ม 1-2 พิมพ์ในปี 2005 โดยสภาภาษาและวรรณกรรมของมาเลเซีย (Dewan Bahasa dan Pustaka) ซึ่งบางครั้งจะรู้จักในชื่อว่าการเขียนอักขระยาวีแบบเดวัน

อักขระยาวีแบบซาอฺบา (Za’ba)กับอักขระยาวีแบบเดวัน

                การเขียนอักขระยาวีแบบเดวันก็ยังคงใช้พื้นฐานของการเขียนอักขระยาวีแบบซาอฺบา (Za’ba)  เพียงมีการพัฒนา โดยการเพิ่มอักขระตัว V จาก و เป็น ۏ   รวมทั้งอักขระ ف  ที่ใช้ได้ทั้ง ป และ ฟ  เช่น فتا อ่านว่า เปอตา หมายถึง แผ่นที่ หรือ فجر ‎อ่านว่า ฟายาร์ หมายถึง รุ่งอรุณ แต่การเขียนอักขระยาวีแบบเดวัน จะมีการแยกชัดเจนระหว่าง ป จะใช้ ڤ และ ฟ จะใช้ ف  คือ เปอตา จากเขียน فتا  กลายเป็น ڤتا  ส่วนคำว่า ฟายาร์ คงเดิมเป็น فجر

             ส่วนหนึ่งก็มีการเพิ่มอักขระ ا ในคำศัพท์เดิมที่ไม่มี เพื่อไม่ให้เกิดความสับสน เช่น คำว่า เมือง หรือ บันดาร์ จาก بندر  มาเป็น باندر   คำบางคำมีการเขียนคำเดียว แต่อ่านได้ 2 แบบ เช่น لنتيق  อ่านได้ทั้ง ลันติก (แต่งตั้ง) และเลินติก (งอน) การเพิ่มอักขระ ا ในคำต่างๆเหล่านี้ ไม่ค่อยจะเป็นที่ยอมรับของคนในจังหวัดชายแดนภาคใต้ ด้วยชินกับการเขียนในรูปแบบเดิม

                อักขระยาวีของจังหวัดชายแดนภาคใต้จะไปในทิศทางใด

                ถ้าเรายังยึดติดกับท้องถิ่น ยึดติดกับจารีตนิยม และต้องการให้คนในท้องถิ่นอ่าน ต้องการให้คนในท้องถิ่นนิยม ก็ต้องใช้ในรูปแบบของอักขระยาวีแบบซาอฺบา (Za’ba)  แต่ถ้าเราต้องการให้สอดคล้องกับการใช้อักขระยาวีในประเทศเพื่อนบ้าน ไม่ว่าประเทศมาเลเซีย สิงคโปร์ และบรูไน เราก็ต้องใช้อักขระยาวีแบบเดวัน แม้ในระยะแรกๆอาจจะไม่ได้รับการยอมรับ และถูกต่อต้านบ้างจากผู้คนในจังหวัดชายแดนภาคใต้ 

เมื่อประชาคมอาเซียนเกิดขึ้นในปี 2558 อะไรจะเกิดขึ้นกับการใช้ภาษามลายูอักขระยาวีในจังหวัดชายแดนภาคใต้ ถ้าเราจะผลิตตำราศาสนาอิสลามในภาษามลายูอักขระยาวี เพื่อจัดจำหน่ายในประเทศเพื่อนบ้านเช่น มาเลเซีย สิงคโปร์ และบรูไนดารุสสาลาม  เราก็ต้องปรับตัวการใช้ภาษามลายูอักขระยาวีให้เหมือนเขา จังหวัดชายแดนภาคใต้ไม่ใช่วิ่งอยู่กับที่  แต่ต้องเคลื่อนไปข้างหน้า เคลื่อนให้ทันการใช้ภาษามลายูอักขระยาวีในประเทศเพื่อนบ้านดังกล่าว

เยี่ยมสหกรณ์ในบรูไน

สัมผัสจิตวิญญาณชาวมลายูในประเทศเมียนมาร

โดย  นิอับดุลรากิ๊บ บินนิฮัสซัน

เมื่อครั้งผู้เขียนได้เดินทางไปยังประเทศซาอุดีอาระเบียเมื่อปี 2528 ที่นครมักกะห์ เพื่อนของผู้เขียนชื่อว่า “ นิสิต นุ้ยแอ ” ปัจจุบันเปิดบริษัทกิจการฮัจญ์  “หจก. นาทวีบิสเน็สแอนด์ทราเวลา”  เพื่อนผู้นี้ได้แนะนำผู้เขียนให้รู้จักกับฮุจยาตชาวมลายูจากเกาะสอง สาธารณรัฐแห่งสหภาพเมียนมาร์

นั้นเป็นครั้งแรกที่ผู้เขียนได้รับรู้ว่ามีชาวมลายูอาศัยอยู่ในประเทศเมียนมาร์ จากนั้นกว่าสิบปี  ต่อมา ผู้เขียนเดินทางไปประเทศมาเลเซีย  ที่นั่นมีการลงข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์กระแสหลักของมาเลเซีย ถึงการที่ชาวต่างชาติที่เข้าไปทำงานและตั้งถิ่นฐานในประเทศมาเลเซีย สร้างปัญหาทางเศรษฐกิจต่อประเทศมาเลเซีย ไม่ว่าจะเป็นการต้องรับภาระค่าการรักษาพยาบาล  ภาระงบประมาณสนับสนุนทางการศึกษา

ในข่าวหน้าหนังสือพิมพ์ครูคนหนึ่งที่ได้กล่าวถึงโรงเรียนของเขาว่า มีชาวมลายูจากประเทศเมียนมาร์มาเรียนถึงกว่าครึ่งโรง  ทำให้ผู้เขียนมีความสนใจมากขึ้นถึงความสัมพันธ์ของชาวมลายูจากประเทศเมียนมาร์กับประเทศมาเลเซีย

ยิ่งครั้งหนึ่งลูกพี่ลูกน้องของผู้เขียน ในตอนนั้นทำงานโรงแรมแห่งหนึ่งในอำเภอสุไหงโก-ลก จังหวัดนราธิวาส ได้พาหญิงชายคู่หนึ่งจะเข้าพักที่โรงแรม แต่ฝ่ายหญิงไม่ยอม เขาจึงพาชายหญิงคู่นั้นมาที่บ้านพักของเขา ซึ่งขณะนั้นผู้เขียนและแม่มาเยี่ยมลูกพี่น้อง  ได้พบกับผู้หญิงและบอกแก่แม่ผู้เขียนว่าเธอถูกหลอก เราจึงไล่ผู้ชายไป จนญาติพี่น้องฝ่ายหญิงหาตัวจนพบและมั่นใจว่าเธอปลอดภัย

จากนั้น เราจึงมอบหญิงสาวคนนั้นต่อครอบครัวเธอที่เดินทางมาจากฝั่งมาเลเซีย

 

นอกจากนั้น ตันสรีอิสมาแอลฮุสเซ็น  หนึ่งในนักปราชญ์มลายูศึกษา ได้เขียนบทความลงในวารสาร “Warta Gapena”  ซึ่งเป็นวารสารของสมาพันธ์นักเขียนแห่งชาติมาเลเซีย ขณะที่ท่านเป็นประธานของสมาพันธ์นักเขียน  และเมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมา หลานชายภรรยาผู้เขียนได้เดินทางไปยังเกาะสอง ประเทศเมียนมาร์ พร้อมเพื่อนๆ และพักที่ชุมชนชาวมลายูที่นั่นสองสามคืน ดังนั้นการรับรู้ถึงการมีอยู่ของชุมชนชาวมลายูในประเทศเมียนมาร์

เมื่อต้นเดือนมิถุนายนที่ผ่านมา คณะนักศึกษามลายูศึกษา มอ. ปัตตานี มีแผนจะเดินทางไปเยี่ยมชุมชนชาวมลายูในประเทศเมียนมาร์  ซึ่งสืบค้นข้อมูลจากอินเตอร์เน็ตเกี่ยวกับชุมชนชาวมลายูในประเทศเมียนมาร์ ซึ่งข้อมูลที่ได้ส่วนใหญ่จะมาจากประเทศมาเลเซีย เป็นบทความต่างๆ ที่ชาวมาเลเซียเคยเดินทางไปเยี่ยมชุมชนชาวมลายูในประเทศเมียนมาร์ ส่วนในประเทศไทยเรียกว่าแทบจะไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับชาวมลายูในประเทศเมียนมาร์เลย

“คล้ายกับว่าชุมชนชาวมลายูในประเทศเมียนมาร์ไม่มีอยู่ในสาระบบความเป็นพี่น้องของมุสลิมไทย กลับกันข้อมูลชาวจามมุสลิมในประเทศลาว แม้จะมีเพียงสองสามร้อยคน กลับมีข้อมูลตามบทความต่างๆ มากมาย ”

ผู้เขียนยิ่งเศร้าใจ เมื่อนักศึกษามลายูศึกษาผู้หนึ่งที่ได้รับมอบหมายให้ประสานงานในการเดินทางไปสัมผัสชุมชนมลายูในประเทศเมียนมาร์ครั้งนี้  เธอได้ติดต่อสอบถามกับอดีตผู้นำนักศึกษาท่านหนึ่ง ก็ได้รับคำตอบว่า เกาะสองไม่ปลอดภัย  เกาะสองไม่มีความสำคัญทางจิตวิญญาณ  ผู้เขียนจึงจำเป็นต้องแสดงแผนที่ที่ตั้งของชุมชนชาวมลายูในประเทศเมียนมาร์ โดยผ่านระบบ Google Earth สำรวจชื่อชุมชนชาวมลายูในประเทศเมียนมาร์  ปรากฏว่ามีชื่อชุมชนชาวมลายูที่ชื่อเป็นภาษามลายูหลายชุมชนด้วยกัน เช่น กำปงเตองะห์, กำปงฮูลู,  กำปงเมะปูเตะห์,  กำปงปาเซร์ปันยัง,  กำปงลามา  นั่นเป็นสิ่งที่ย้ำให้เรามั่นใจได้ว่าเกาะสองมีความสำคัญทางจิตวิญญาณสำหรับชาวมลายูนอกประเทศเมียนมาร์แน่นอน

การเดินทางของคณะนักศึกษามลายูศึกษา มอ. ปัตตานีในครั้งนี้  ก่อนเดินทางไปสัมผัสชุมชนชาวมลายูในเกาะสอง  คณะเราได้เดินทางไปสัมผัสชุมชนชาวมลายูที่เกาะสินไห จังหวัดระนอง

เกาะสินไห มีชื่อเป็นภาษามลายูว่า ปูเลาปีไง  ชาวบ้านชาวเกาะเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์จะเป็นชาวมุสลิม ที่พูดภาษามลายู สำเนียงเคดะห์  การสัมผัสชุมชนชาวเกาะสินไหครั้งนี้ ทำให้คณะเราสัญญาว่าคณะเราจะไปเยี่ยมอีกครั้งหนึ่ง  ด้วยยังมีบางสิ่งบางอย่างที่เราต้องช่วยเหลือพี่น้องชาวมลายูบนเกาะสินไห

หลังจากนั้นคณะนักศึกษามลายูศึกษาจึงเดินทางเข้าเกาะสอง ประเทศเมียนมาร์

เกาะสองนี้ตั้งอยู่ภายใต้ภูมิภาคตะนาวศรี (Tanintharyi Region) ภาษามลายูจะเรียกภูมิภาคตะนาวศรีว่า Tanah Sari ประเทศเมียนมาร์นี้ มีเขตการปกครองที่แปลกแตกต่างจากประเทศไทย มาเลเซีย หรือแม้แต่อินโดเนเซีย ด้วยเขตการปกครองใดที่มีชาวพม่าอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก จะเรียกว่าภูมิภาค หรือ Region เช่น ภูมิภาคตะนาวศรี ส่วนเขตการปกครองใดที่มีชนชาติอื่นๆ เช่น ชาวมอญ ชาวไทยใหญ่ เป็นชนกลุ่มใหญ่ จะเรียกเขตการปกครองนั้นว่า รัฐ (State) เช่น รัฐมอญ รัฐฉาน

เมื่อคณะนักศึกษาเดินทางขึ้นฝั่งเกาะสอง  สิ่งแรกที่แปลกใจคือชาวเมียนมาร์มุสลิมเชื้อสายอะไรสักอย่าง ถ้าไม่โรฮิงญา ก็เชื้อสายอินเดีย-บังคลาเทศ ที่ทำหน้าที่เป็นไกด์บริเวณท่าเรือ เขาสามารถพูดภาษามลายูกลางได้คล่องแคล่ว  เมื่อเราแจ้งว่าเราจะพักโรงแรมหนึ่งในตลาดเกาะสอง เขาได้พาคณะนักศึกษาไปยังโรงแรมแห่งนั้น ซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังมัสยิดของเกาะสอง

เมื่อเดินทางใกล้ถึงมัสยิด  พบชาวเมียนมาร์ หน้าตาแบบชาวอินเดีย พูดภาษามลายูกลางทักทายเรา เขาบอกว่าเขาเป็นลูกครึ่งแม่มลายูส่วนพ่อเป็นมามะค์ (Mamak) คำว่ามามะเป็นคำเรียกชาวอินเดียมุสลิม เขาบอกว่าถ้าจะเยี่ยมชุมชนชาวมลายูให้ไปสอบถามลูกพี่ลูกน้องของเขา ซึ่งพูดภาษามลายูได้เช่นกัน

เราพักค้างคืนที่ตลาดเกาะสอง  โดยมีแผนวันรุ่งเช้าจะเดินทางไปสัมผัสชุมชนชาวมลายู

ในตอนค่ำที่ตลาดเกาะสอง คณะเราโชคดีได้พบกับ คุณซัมซุดดิน ชาวมลายูเกาะสอง และในวันรุ่งขึ้นคุณซัมซุดดิน ได้พาผู้เขียนไปทานอาหารเช้าที่ร้านอาหารมุสลิมที่ตลาดเกาะสอง และพบกับคุณมูฮัมหมัด บุตรชายอดีตท่านอิหม่ามของมัสยิดที่ตั้งใกล้ที่พัก จากการพูดคุยในเช้าวันนั้น ทำให้เราทราบว่า เฉพาะในตลาดเกาะสองมีมัสยิดและมุซอลลา ทั้งหมดถึง 7 แห่ง ซึ่งมีมากกว่าที่เราเข้าใจเสียอีก

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ คณะเราจึงเช่ารถสองแถว 2 คัน เพื่อพาคณะนักศึกษามลายูศึกษาสัมผัสชุมชนมลายู  ชุมชนชาวมลายูชุมชนแรก ที่คณะเราสัมผัสคือหมู่บ้านไมล์ที่ 10 (Kampong 10 Batu) ซึ่ง ณ ชุมชนนั้น ผู้เขียนก็ได้ประกาศต่อคณะนักศึกษามลายูศึกษาว่า “ วันนี้วันที่ 9 มิถุนายน ณ หมู่บ้านไมล์ที่ 9 แห่งนี้  นักศึกษามลายูศึกษาได้เดินทางครบแล้วทั้ง 10 ประเทศ ของกลุ่มประชาคมอาเซียน  หลังจากนั้นคณะเราก็ได้เดินทางไปเยี่ยมยังชุมชนอื่นๆ  เช่น หมู่บ้านไมล์ที่ 10 หมู่บ้านตันหยงบาได ”

จากการสัมผัสชุมชนชาวมลายูในประเทศเมียนมาร์  ปรากฏว่าบางหมู่บ้านโรงเรียนตาดีกา ที่เป็นสถานที่อบรมสั่งสอนเด็กๆ ชาวมลายูต้องร้างลง เพราะขาดครูผู้สอน เด็กๆ ต้องไปเรียนศาสนาที่ต่างหมู่บ้าน  เมื่อถามชาวบ้านว่า ถ้ามีครูสอนศาสนาที่โรงเรียนร้างนั้น ผู้ปกครองจะนำลูกหลานมาเรียนไหม? เขาตอบว่า ถ้ามีครูสอนศาสนามาจริง พวกเขาก็พร้อมที่จะนำลูกหลานกลับมาเรียนที่เดิม

“บางหมู่บ้านที่เราสัมผัส ปรากฏว่าโรงเรียนตาดีกากำลังปรับปรุง ก่อสร้างอาคารที่มั่นคงขึ้น ส่วนครูได้เดินทางไปยังประเทศมาเลเซีย เพื่อขอสนับสนุนทางการเงินในหมู่ชาวมลายู ผู้เห็นอกเห็นใจชาวมลายูในประเทศเมียนมาร์บางหมู่บ้านที่สัมผัสปรากฏว่าชาวบ้านมีน้อยมาก เมื่อสอบถามได้ความว่า ส่วนหนึ่งได้เดินทางไปทำงานที่ประเทศมาเลเซีย เมื่อถึงวันสำคัญ เช่น วันตรุษอีดิลฟิตรี, วันตรุษอีดิลอัฏฮา พวกเขาจึงจะเดินทางกลับมายังบ้านเกิดในประเทศเมียนมาร์ อีกครั้ง”

มีชุมชนหนึ่งพบว่า มีการเปิดปอเนาะสอนศาสนาอิสลามให้กับเยาวชนชาวมลายู เมื่อสอบถามโต๊ะครูผู้สอน ทราบว่า เขาจบการศึกษาด้านศาสนามาจากปอเนาะแห่งหนึ่งในจังหวัดปัตตานี  แม้ว่าครอบครัวฝ่ายภรรยาจะเป็นครอบครัวนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงของเกาะสอง แต่เขากลับมุ่งสู่การเป็นนักการศาสนา

“จากการพูดคุย สอบถามถึงชุมชนชาวมลายูในเกาะสองและบริเวณใกล้เคียง ก็ได้รับคำตอบว่ามีชุมชนชาวมลายูอยู่ประมาณ 23 หมู่บ้าน ผู้เขียนเห็นว่าโต๊ะครูผู้นี้เขาเป็นผู้เสียสละอย่างยิ่ง เนื่องในโอกาสที่ผู้เขียนและเพื่อนๆ จะจัดงานด้านวรรณกรรมในเดือนพฤศจิกายนที่จะถึงนี้ ผู้เขียนคิดว่าโต๊ะครูหนุ่มผู้นี้ สมควรที่จะได้รับการยอมรับรางวัลอะไรสักอย่างในฐานะนักการศึกษา”

ในประเทศไทยการรับรู้ถึงการมีอยู่ของชาวมลายูในประเทศเมียนมาร์ แทบไม่มีข้อมูลเลย ยกเว้นชาวมุสลิมบริเวณจังหวัดระนองและจังหวัดใกล้เคียงจนบางคนกล่าวว่า เกาะสองไม่มีความสำคัญทางจิตวิญญาณ  ขณะที่ในประเทศมาเลเซีย อินโดเนเซีย  โดยเฉพาะผู้สนใจเกี่ยวกับโลกมลายูแล้ว ชุมชนชาวมลายูในประเทศเมียนมาร์อยู่ในหัวใจพวกเขาเสมอ

“เนื่องในโอกาสวันตรุษอีดิลอัฏฮาปีนี้ มีเพื่อนชาวอินโดเนเซีย คือ คุณ Imbalo นักธุรกิจเจ้าของโรงเรียนมัธยม Hang Tuah และสถานีโทรทัศน์ Hang Tuah แห่งเกาะบาตัม จังหวัดหมู่เกาะเรียว ประเทศอินโดเนเซีย  ก็ได้เดินทางไปเยี่ยมชุมชนชาวมลายู พร้อมมอบวัวกุรบานให้แก่ชุมชนชาวมลายูในเกาะสอง ประเทศเมียนมาร์”

สำหรับสถาบันปอเนาะสำคัญๆ ในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ นับเป็นแหล่งที่เยาวชนชาวมลายูในประเทศเมียนมาร์เดินทางมาเรียนทางศาสนาอิสลามกันมากมาย แต่เรากลับรับรู้ถึงความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างชาวมลายูในประเทศมาเลเซียกับชาวมลายูในประเทศเมียนมาร์มากกว่า

ประชาคมอาเซียนกำลังจะเกิดขึ้น ธุรกิจการค้าบางครั้งก็ไม่ได้เข้าทางประตูหน้าเสมอไป ผู้เขียนจึงไม่แน่ใจว่านักธุรกิจชาวมลายูบางคนในประเทศมาเลเซีย จะใช้เส้นทางสู่สาธารณรัฐแห่งสหภาพเมียนมาร์ โดยผ่านชาวมลายูในประเทศเมียนมาร์ หรือไม่ อย่างไร